Borgaðu fyrst og kjóstu mig svo !

Er þetta ekki alveg hrífandi sena:

Gling-gló !

Úti á tröppunni stendur fólk sem þið kannist við.

"Komið þið sæl kæru hjón. Við heitum Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon. Við erum með hérna rukkun á ykkur á skuldabréfi vegna íbúðarinnar ykkar. Það hefur að vísu tvöfaldast frá því í fyrra en þið getið ekkert verið að setja það fyrir ykkur.

Við fengum það að vísu úr þrotabúi gömlu bankanna á hálfvirði. En þið vitið að það eru erfiðir tímar og þess vegna getum við ekki gefið ykkur afslátt þó að við höfum gert góð kaup. Hann Gylfi, strákurinn okkar hérna í ráðherrabílnum,  getur lesið fyrir ykkur smáaletrið ef þið viljið, og skýrt greiðsluskyldur ykkar að viðlagðri aðför að lögum.

En svo við treystum því að þið munið eftir okkur þegar kemur næst að kjördegi. Við erum nefnilega svo góð inn við beinið bæði. Við munum ávallt slá um ykkur skjaldborg eins og önnur heimili í landinu. En þið skiljið að nýju bankarnir okkar verða að ganga sinn gang eftir að við gátum loks rekið hann vonda Davíð burt.

Ef þið ekki kjósið okkur þá kemur kannski hann vondi Davíð aftur og fer að ljúga ykkur full. Okkur getið þið alltaf treyst eins og hvert okkar orð frá kosningum sannar.

Þið borgið þá bara fyrst og kjósið okkur svo !"

Bless bless.

Kvenskörungur !

Ræða Margrétar Kristmannsdóttur á aðalfundi SVÞ vakti athygli mína. Ég má til að tilfæra hér nokkur atriði úr ræðu hennar. Þar kveður við svo miklu annan tón og heilbrigðari heldur en maður á að venjast frá fréttaflutningnum af Alþingi. Þaðan bylja sömu ræðurnar dag eftir dag án þess að nokkur niðurstaða fáist. Svo kemur þessi skýra rödd Margétar og segir okkur að snúa okkur að vandamálunum öll saman og hætta þessu kjaftæði. Hún vandar ekki Alþingi og þingmönnum kveðjurnar og raunar segir að fyrr muni frjósa í Helvíti heldur en að hjálpræði þjóðarinnar komi þaðan. Þingmennirnir beri hreinlega margir hverjir ekki skyn á atvinnulíf þjóðarinnar og séu því að karpa um hluti sem þeir hafi ekkert vit á. Almenningur verði að hrista af sér doðann og krefjast úrbóta.Þangað þurfi nýtt fólk því núverandi lið ráði hreinlega ekki við verkefnin.

Ég vil ljúka lofsorði á ræðu Margrétar. Við þyrftum að fá svona raddir niður á Alþingi en hlusta minna á þær grátkellingar sem þar vaða uppi af báðum kynjum.

 

"..........Ég vil sjá okkur öll - ríkisstjórnarflokkana, stjórnarandstöðuna, aðila vinnumarkaðarinsmiklu lausnamiðaðri á komandi vikum og mánuðum - leggja til hliðar óþarfa karp þvímikilvægast er að koma hreyfingu á hlutina.

 

Það eitt skiptir máli enda hef ég sagt þaðáður að núverandi kyrrstaða og neikvæð umræða er að gera þjóðina andlega þunglynda -og á því bera íslenskir stjórnmálamenn stærsta ábyrgð - hvar í flokki sem þeir standa.Stjórnmálamenn ættu að eyða minni tíma i - oft innihaldsrýrt karp í ræðustól og fjölmiðlum - í þeim tilgangi að stimpla sig tímabundið inn í misskildum vinsældarkosningum. Þeir ættu margir að tala minna og gera meira og ná samstöðu umað leysa málin.

 

Mér hefur stundum dottið í hug að eina ráðið væri að koma á sama verklagi og þegar nýr páfi er valinn - þ.e. að loka málsaðila inni og hleypa þeim ekki út fyrr en reykjamerki berst frá Alþingishúsinu - sem tákn um sameiginlega lausn. Og ef stjórnmálamenn gyrða sig ekki í brók fljótlega hlýtur þjóðin að gera kröfur um að þeirendurnýi umboð sitt - og í því ferli eiga margir þingmenn að fá falleinkunn – bæði í stjórn og stjórnarandstöðu.

 

En það er kannski ekki að undra að íslenskir atvinnurekendur hafa haft sig lítið í frammi undanfarna mánuði - enda það viðskiptalíf sem helst var talað um hér fyrir nokkrum mánuðum að stærstum hluta hrunið. Við höfum því verið beygðir - látið lítið fyrir okkur fara á meðan að umræðan í þjóðfélaginu hefur verið á þá leið - að atvinnurekendur séuglæpamenn að stærstum hluta. Það voru jú þeir sem ásamt bankamönnunum komuokkur í þessa skelfilegu stöðu - og þetta tal höfum við látið yfir okkur ganga. Við höfum ekkert sagt þegar allir hafa heimtað “nýtt viðskiptasiðferði” á Íslandi - sjálfsagt skammast okkar eitthvað fyrir að tilheyra sömu stétt og hinir svokölluðu útrásarvíkingar og skort ákveðið sjálfstraust til að malda í móinn.

 

En nú er mál að linni - enda þurfa langflestir sem starfa í íslensku viðskiptalífi ekki að sitja undir því - að þeir séu með lélegt siðferði.Þeirra siðferði hefur allan tímann verið í lagi og þarfnast ekki endurnýjunar við.Staðreyndin er að íslenskir atvinnurekendur eru upp til hópa heiðarlegt og harðduglegt fólk sem vakir yfir fyrirtækjum sínum frá morgni til kvöld, 365 daga á ári. Við erum hins ekki gallalaus og gerum mistök eins og aðrir, og það skal viðurkennt hér að þaðspretta engir englavængir út á mér þegar ég fer úr jakkanum á kvöldin - ég hef mína galla,en nýtt siðferði þarf ég ekki. Og það á sennilega við okkur flest hér inni.Í okkar hópi hafa menn hins vegar orðið uppvísir að því, að fara út fyrir bæði skráðar og óskráðar reglur - hversu langt út fyrir er nú til rannsóknar og bíður þessara manna mikilglíma við réttarkerfið á komandi mánuðum og árum.

 

En við búum sem betur fer íréttarríki þar sem þessi málefni munu fá faglega meðhöndlun og það er hvorki okkar né dómstóls götunnar að kveða upp dóma. Niðurstaða í þessum málum mun væntanlega ekki skýrast fyrr en að töluverðum tíma liðnum - og á meðan verðum við hin að horfafram á við og huga að framtíðinni. Þessir aðilar eru hins vegar lítið brot af íslenskum atvinnurekendum og við eigum ekki að leyfa þeirri umræðu að blómstra - jafnvel í sölum Alþingis - að íslenskt viðskiptalíf þurfi á einhverri siðferðishreinsun að halda. Það ermeð þetta eins og brennivínið og alkana - sumir kunna ekki með áfengi að fara og aðrir geta ekki rekið fyrirtæki - en mikill meirihluti fólks getur gert báða þessa hluti og þarf hvorki að fara í meðferð né í gegnum sérstakan hreinsunareld.

 

Íslenskir atvinnurekendur eiga nú sem aldrei fyrr að rétta úr bakinu og bera höfuðið hátt og vera stoltir af sínumfyrirtækjum sínum sem veita um 110.000 manns atvinnu - flestir við ytri skilyrði sem eiga fáa sína líka. Það verður hins vegar að tryggja með öllum ráðum að svipað hrun geti aldrei átt sér stað aftur - og verður atvinnulífið að styðja löggjafann með öflugum hætti íþeirri vegferð.......

 

Það er einkum tvennt sem brennur á atvinnurekendum í sambandi við bankana. Í fyrstalagi verður að tryggja að fyrirtæki sem eru í eigu bankanna nái ekki samkeppnisforskoti á önnur fyrirtæki með því að njóta betri kjara eftir yfirtöku en öðrum býðst. Fyrirtæki sem tekið er yfir verður að byggja verðlagningu hjá sér á þeim grunni að það borgi t.d. vexti sem aðrir borga, borgi af lánum, yfirdrætti en njóti engra vildarkjara innan bankanna sem samkeppnisaðilum þeirra sem enn eru út á markaðinum standa ekki til boða. Það eralgjört lykilatriði að yfirteknum fyrirtækjum sé ekki með neinum hætti gert auðveldara að keppa við keppinautana en fyrir yfirtöku.

 

Kæru félagar - ég get ekki endað mál mitt án þess að minnast sérstaklega á einkarekna heilbrigðisþjónustu - sem að miklu leyti er innan okkar raða. Þetta er að stærstum hluta sú heilbrigðisþjónusta sem rekin er utan stóru spítalanna - heilbrigðisþjónusta sem við flest sækjum oft á ári enda fær einkarekin heilbrigðisþjónusta um 480.000 komur á hverju ári og þar eru framkvæmdar um 16.000 skurðaðgerðir. Í dag er þessi hluti um 4% af heilbrigðisútgjöldum hins opinbera og er t.d. mun lægri en í þeim löndum sem við berumokkur helst saman við. Í Noregi er þessi hlutur 18%, í Svíþjóð 20% og í Danmörku 25%

 

Um þessar mundir er verulega vegið að þessum þætti í heilbrigðisþjónustunni og eru gerðar miklu meiri kröfur um niðurskurð hjá þessum einkareknu aðilum en inni áopinberu stofnunum. Er reiknað með að niðurskurðarkrafan sé rúm 30% hjá einkageiranum á meðan hann er um 5-7% hjá hinu opinbera.Þetta væri kannski í lagi ef þetta væri skynsamleg leið - en staðreyndir tala allt öðru máli.Einkareknu stofurnar eru að sinna sínum hluta heilbrigðiskerfisins á mun ódýrari hátt engert er inni á spítölunum og það á að skipta okkur skattgreiðendur máli.

 

Í úttekt sem OECD gerði hér á landi fyrir 2 árum var niðurstaðan sú að íslenskt heilbrigðiskerfi væri mjög gott - en of dýrt. Mat stofnunin það svo, að veita mætti ámóta þjónustu þó að kostnaðurinn væri skorinn niður um allt að 40% Og munar um minna!Hins vegar stýrir nú heilbrigðisráðuneytinu ráðherra sem lýsti því nýlega yfir á Alþingi að hann væri á móti einkarekinni heilbrigðisþjónustu - en virðist með þeim orðum vera að misskilja út á hvað einkarekin heilbrigðisþjónusta gengur. Með einkarekinni heilbrigðisþjónustu er ekki stefnt að stéttarskiptri heilbrigðisþjónustu eins og við t.d.þekkjum frá Bankaríkjunum - þar sem efnameiri einstaklingar geta keypt sér betri heilsuen þeir efnaminni.

Því þrátt fyrir ólíkar stjórnmálaskoðanir munum við Íslendingar seint sætta okkur við annað en að allir hafi jafnan aðgang að heilbrigðisþjónustu og menntakerfi óháð efnahag.Einkarekin heilbrigðisþjónusta gengur einfaldlega út á það að hið opinbera kaupi heilbrigðisþjónustuna af þeim aðilum sem geta gert hana á hagkvæmasta og ódýrasta háttinn. Ef ódýrara er að framkvæma t.d. ýmsar speglanir eða skurðaðgerðir á einkareknu stofum í staðinn fyrir að gera það inn á dýru hátæknisjúkrahúsi eiga þessaraðgerðir að fara fram á einkareknu stofunum. Að segjast vera á móti einkarekinniheilbrigðisþjónustu eða öðrum einkarekstri er misskilin hugmyndarfræði. En sýnirkannski ekki síður mikla vanvirðingu fyrir því skattfé sem ráðherra er falið....."

Það er hreinlega orðið algert forgangsatriðið að atvinnumálum þjóðarinnar verði farið að sinna og þessum skattidjótum og kommúnistum sem vaða uppi á Alþingi og drepa alla vitræna umræðu í dróma, verpi fækkað. Til þess þarf nýjar kosningar þar sem nýtt gildismat verður lagt á málflutning stjórnmálamanna sem þangað viðja fara og þeir svari því áður en þeir eru valdir þangað hvað þeir ætli að standa fyrir.

Bravó Margrét Kristmannsdóttir, áfram með þig.!

 

Hvaða fyrirbæri er Steingrímur eiginlega ?

Í Mogga les ég eftirfarandi staddur útí í Florida: 

" Eftir Agnesi Bragadóttur [e-mail]

BJARNI Benediktsson, formaður Sjálfstæðisflokksins segir að ef ríkisstjórnin ætli að samþykkja að veita ríkisábyrgð fyrir höfuðstól vegna Icesave, fjármagnskostnaði, og að Ísland taki á sig alla áhættu í málinu, hvort sem er af framtíðarvirði eigna Landsbankans eða vegna lagalegra óvissuþátta, »þá verður sú niðurstaða ekki fengin með samþykki Sjálfstæðisflokksins.« Þetta sagði Bjarni í samtali við Morgunblaðið í gærkvöld.

 

Hann sagði jafnframt að sér virtist sem ríkisstjórnin væri svo einbeitt í því að ljúka málinu, að samstarf við stjórnarandstöðuna um málalyktir væri »orðið algjört aukaatriði. Ríkisstjórnin hefur í tvígang, án aðkomu stjórnarandstöðunnar, gengið frá málinu og það kæmi mér ekki á óvart að hún hygðist gera það í þriðja sinn,« sagði Bjarni.

 

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, formaður Framsóknarflokksins, tekur í sama streng. »Það veltur á ríkisstjórninni hvort hið þverpólitíska samstarf um Icesave-samninga kemur til með að halda. Ef ríkisstjórnin ætlar að hverfa frá því sem ákveðið var í byrjun, þá er ég ekki viss um að þessi samstaða haldi. Það er í raun og veru ekki hægt að hverfa frá því sem lagt var af stað með, sérstaklega ekki þegar við horfum á hina afdráttarlausu niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar,« sagði Sigmundur Davíð."

Hvernig er hægt fyrir "formenn stjórnarandstöðuflokkanna minna"(sic!),  að reyna að hafa samstarf við svona fyrirbæri eins og Steingrím Sigfússon virðist vera ?  Mann sem er búinn að semja við Breta og Hollendinga í gegnum samkomma sína með þvílíkri fáránlegri niðurstöðu að þjóðin stendur á öndinni. Þegar hann svo horfir framan í alvöruna og skoðanir þjóðarinnar á ágæti framgöngu sinnar, þá samþykkir hann með semingi að skipa nýja samninganefnd, kallar til sín stjórnarandstöðuna og frægan útlending til að breikka hópinn.Byrjar svo umsvifalaust að niðurlægja nefndina og útlendinginn. 

Á sama tíma er hann sjálfur á fullu,  að semja enn aðra samninga, sendandi skilaboð til "starfsbræðra sinna"  og eyðileggur þannig auðvitað trúverðugleika samninganefndar Íslands.  Gefur svo alþjóðlegt frat í þjóðaratkvæðagreiðsluna sem forsetinn og samkommi hans þorði ekki annað en samþykkja eftir að InDefence-samtökin sýndu mátt sinn. Og heldur svo áfram að reyna að semja á bak við stjórnarandstöðuna og samninganefndina í blindri þjónkun sinni við hagsmuni Breta og Hollendinga.  Hann vantar lán fyrir afborguninni 2011.

Er þetta bara í lagi ?

Ég skammast mín ofan í tær fyrir sem Íslendingur að hafa þennan mann í forystu fyrir mig og lýsi yfir algjöru vantrausti mínu á honum til allra stjórnarverka. Þessi maður verður að fara frá. Hann er stjórnmálalegt stórslys sem þessi þjóð verður að gera eitthvað í. Hvað skyldu Bretar og Hollendingar annars halda um þjóð sem hefur svona illa lyntan sveitamann í forystu ? Mann sem greinilega kann ekki A,B,C í samskiptum við aðrar þjóðir. Einhverskonar Hugo Chavez Íslands.  Þetta bara gengur ekki.

Ég er farinn að óttast það, að á meðan Steingrímur Sigfússon  heldur áfram að vaða um völlinn með þennan VG flokk sinn í stjórnlausri sjálfsánægju sinni verði lítið um vitræna niðurstöður í hvaða málum sem er, hvort sem þau heita Icesave, gengismál, atvinnumál eða orkumál.. Þessi maður er einfaldlega fyrirbæri þeirrar gerðar sem er ónothæft við þær erfiðu aðstæður sem við er að fást. Hann veldur ekki verkefninu hvernig sem á það er litið.

Því miður er Steingrímur J. Sigfússon ónothæft fyrirbæri á öðrum vettvangi en stjórnarandstöðu. 

Einleikarinn

Mér gengur illa að skilja framgöngu Steingríms J. í Icesave málum. Fyrst fær hann sér nýja samninganefnd í samráði við stjórnarandstöðuna. Á sama tíma er hann skrifandi bréf til kollega sinna eerlendis um að hann vilji taka upp samninga við þá eftir helgina þegar þessar þjóðarkosningar eru frá.

Er verið að vinna að þessu Icesave máli á fleiri vígstöðum ? Steingrímur með eina stefnu og hinir með aðra ? En þjóðin fer á kjörstað að kjósa um eitthvað í plati eins og ríkisstjórnarforystan segir?

Er Steingrímur sá stjórnmálamaður íslenzkur sem mest sjálfsálit hefur haft af öllum ? Jafnvel þó Helgi Seljan spyrði óvenju ákveðið eftir samræmi komst hann upp með að svara engu en útlistun á eigin skoðunum um víðan völl.  

Er Steingrímur einleikari fremur  hljómsveitarstjóri? Hvernig virkar það til lengdar í heilum sjórnmálaflokki eins og VG ?

 

Vaxtatrúin

Það er útbreidd trú að vaxtastig hafi allt að segja hvort hagvöxtur verði í landinu eða ekki. Menn halda því fram að væru Íslendingar með annan gjaldmiðil í gangi en krónuna, þá væru hér alþjóðlegir vextir sem myndu verða til þess að allt færi hér á fulla ferð og kreppan hyrfi ens og dögg fyrir sólu.

Frændur okkar Danir eru með dönsku krónuna bundna við evruna. Hvað er með vextina hjá þeim ?

Gunnar Rögnvaldsson upplýsir eftirfarandi um vexti í Danmörku:

"Sæll Halldór og takk fyrir innlit 

Vextir á yfirdrætti hjá þessum banka og flestum öðrum bönkum í Danmörku eru á bilinu 9-21%.

Ef þú notar t.d. að staðaldri 50% af yfirdráttarheimildinni þá borgarðu 10-17% vexti. Ef þú ert alltaf í botni með kreditina þá borgar þú 9-16%.

Því lélegri pappír sem þú ert því hærri vexti þarftu að borga.

Innlánsvextir á þessum reikningi eru: 0,000% 

Verðbólga í Danmörku er næstum engin og stýrivextir seðlabanka Danmerkur eru 0,75% eða 0,25% lægri en hjá Brusselbankanum.  

Þetta  gildir fyrir venjulega launþega með bankareikning þar sem launin koma reglulega inn. 

Svo er líka fullt af smáu letri, gjöldum og smásníkjum ofaní þetta allt saman. "

Hér eru stýrivextir um 10 %. Verðbólgan líklega í sömu prósentu. Hér er hægt að leggja peninga inn í banka á vexti sem eru núna minni en verðbólgan. Verðtryggðar bækur eru líka til bundnar sem gefa jákvæða vexti. Það er hægt að geyma peninga á Íslandi án þess að þeir brenni. Víðast annarsstaðar er þetta ekki hægt.

Í Bandaríkjunum kostar að fá að geyma peningana á banka. Vextir eru engir eða örugglega minni en kostnaðurinn. Bandarískir bankar lána lítið út heldur braska sjálfir með innlánsféð. Afleiðingin er að atvinnulífið er í limbói.  Inndælingin frá Obama fór víst mest í bankana sjálfa en ekki til að örva efnahagslífið þegar upp var staðið.

Hvað þarf til að fyrirtæki vilji taka lán og leggi framkvæmdir ?

það þarf trú á framtíðina, það þarf trú á að fólkið eigi sér framtíð í landinu. Vilji búa í landinu, trúi á að atvinna verði fyrir hendi. Trúi því að landið sé staður þar sem börnin eigi framtíð aðra en atvinnuleysi og fátækt.

Hvernig er þetta hérna ? Vinstri grænir eru á móti hagvexti segja SI. Þeir vilja ekki orkuframkvæmdir. Þeir vilja kyrrstöðu. Þeir hafa miklu meiri áhuga á fjárhag bankanna og lífeyrissjóðanna  en fjárhag almennings og heimilanna. Þeir vilja skattleggja og eyða. Þannig er helmingur ríkisstjórnarinnar hugsandi. Þeir vilja semja strax um Icesave á hvaða kjörum sem er til þess að geta fengið lán fyrir næsta árs afborgunum hjá AGS.Fólk greiðir unnvörpum atkvæði með fótunum og flýr land.

Hinn helmingur ríkisstjórnarinnar virðist ekki  hugsa ekki neitt nema koma Íslandi í ESB. Skjaldborg um heimilin er slagorð sem fæstir trúa á lengur.

Okkur vantar forystu til að drífa okkur útúr kreppunni. Við verðum að fara í kosningar til að skerpa línurnar. Litlu tilraunaflokksbrotin sem halda núna nærri tíunda hluta þingmanna þurfa að hverfa inní aðra flokka. En fyrst og fremst vantar okkur fólk sem þorir að stíga fram og lofa aðgerðum. Aðgerðum sem þýða atvinnu. Með atvinnu kemur annað á eftir.

Okkur vantar forystufólk sem þorir að taka á þeim hryðjuverkahópum sem nú ryðjast fram með tugaprósenta kaupkröfur sér tl handa og enginn endir mun á sjá. Þessi hegðun einkaleyfisstétta er óþolandi við þessar aðstæður og verður að berja niður með afli ríkisins. Annars er jafngáfulegt að gefa út tilskipun um 20 % kauphækkun til allra í landinu, nema þeirra sem enga atvinnu hafa. Þetta var gert 1971 og kostaði tveggjaáratuga baráttu við verðbólguna. Það kapphlaup sem nú er að hefjast mun engan enda taka ef því verður hleypt á stað. Kennarar, ljósmæður, hjúkrunarfólk, læknar, opinberir starfsmenn. Skriðan er rétt að fara af stað.

Vaxtatrú og vantrú á gildi hagvaxtar leysir ekki vandamál þessarar þjóðar heldur eykur á vandann sem stöðugt safnast upp og verður æ erfiðara að koma af sér sem lengra líður frá.     

 

 

Andmælaréttur er enginn.

 

Ingimar Traustason skrifaði eftirfarandi á athugasemdalista hjá Jóni Magnússyni þar sem stjórnmálaferill ISG var til umræðu. Ég leyfi mér að tilfæra skrifin og leggja útaf þeim : 

"Ingibjörg Sólrún lýsti því sem fyrirhyggjulausu flandri þegar Halldór Ásgrímsson hóf kapphlaupið inn í Öryggisráð UN. Tók upp stjórnmálasamband við Burkina Faso og fleiri þróunarlönd. Það vafðist hinsvegar ekki fyrir ISG að taka við þessum kyndli Halldórs þegar hún komst í sæti utanríkisráðherra. Hún sló á gagnrýnisraddir og sagði að Íslendingar ættu ekki að vera með minnimáttarkennd þótt þjóðin væri smá.

Eftir að hafa verið kjörin Borgarstjóri í Reykjavík fyrir R-listann, fullyrti hún aðspurð að hún hyggðist ekki bjóða sig fram á þing næsta ár. Viti menn, að ári var ISG komin í framboð til Alþingis og búin að gleyma fyrri yfirlýsingum.

Ingibjörg Sólrún er ekki samkvæm sjálfri sér, hún er ekki hugsjónamanneskja, hún er ekki trúverðug. Hún endurspeglar í raun allt hið slæma í fari Íslendinga, einstaklingshyggja, hroki, ekki vottur af sjálfsgagnrýni og ekki nokkur efi um erindi sitt hvar og hvenær sem er. Verst er að þessi einkenni eru ríkjandi í þjóðarsálinni og það er m.a. þessvegna sem Íslenska hagkerfið hrundi til grunna.  Ef Ísland á að eiga sér viðreisnar von þurfa önnur hollari gildi að ná yfirhöndinni, þau er til staðar, en það er djúpt á þeim.

Ingimar Traustason (IP-tala skráð) 26.2.2010 kl. 09:17 "

Kostnaður þjóðarinnar af framboðinu hefur ekki fengist staðfestur en er talinn amk.á annan milljarð.  

Ég man það líka frá borgarstjórnartíð ISG að hún sagði þann áfanga hafa náðst að Borgarsjóður væri rekin hallalaust. Mjög skömmu síðar var upplýst að Borgarsjóður væri með ca.967 milljóna halla. Þá var ISG spurð um þetta atriði og fyrri yfirlýsingu. Þá sagði hún " ja það var þarna undirliggjandi halli ".  Og spyrillinn var ánægður með þetta eins og venjulega og ISG hóf tafarlaust hefðbundna árás á Sjálfstæðisflokkinn í beinu framhaldi.

Gargþáttur hennar á móti Ingu Jónu verður mér alltaf minnistæður hvernig hægt er að yfirganga alla kurteisi með dónaskap og meðvirkni stjórnandans. Ég hef aldrei fyrr né síðar séð annan  eins ruddaskap í sjónvarpi nema á Jerry Springer. 

Þegar ISG var spurð um af hverju hún stæði ekki við yfirlýsinguna um að vera í borgarmálunum í stað þingframboðs svaraði hún snúðugt, "það var þá", og málið var ekki rætt meira.

Að vissu leyti fannst mér  ISG skera sig frá öðrum stjórnmálamönnum fyrir þá einstöku ósvífni sem hún var fær um að beita í viðtölum, hvernig hún óð áfram fram hjá óþægilegum spurningum með að setja á langar ræður um allt annað, sérstaklega Davíð og Sjálfstæðimenn. Sjálfsagt þekkti hún spyrlana oft og vissi hvernig hún tæki á þeim. Hún var yfirveguð í áróðurstækni, horfði gjarnan upp að myndavélinni til að undirstrika það að hún væri lítil kona að berjast við Store Stygge Ulv sem væri Sjálfstæðisflokkur Davíðs. Enda missti hún flugið pólitískt þegar Davíð hvarf af sviðinu. Hún þreifst einhvernvegin ekki án hans að mér fannst.  

En af hverju að rifja þetta Öryggisráðsmál upp ? Jú, er ekki krossferð Samfylkingarinnar til þess að koma Íslandi í ESB af sama meiði ? Það er purkunarlaust eytt öllu því skattfé sem þarf til að vinna þessu baráttumáli brautargengi. Hvað skyldu þær kosta samningaviðræðurnar sem nú eru í fullum gangi án þess að þjóðin læri sig um þær ?

Erum við ekki að horfa á sama hugsunarháttinn, sömu ósvífnina áfram ? Þjóðin er bandingi Samfylkingar Jóhönnu Sigurðardóttur  og verður að sitja, standa og borga sem hún vill. Á móti hefur Steingrímur frítt spil í öllu sem honum sýnist.

Andmælaréttur fóksins er enginn.   

Er þetta fólk í lagi ?

Málgagn ríkisstjórnarinnar skýrir svo frá: 

"Tilboðið sem átti að leggja fyrir hollensku og bresku samninganefndirnar í kvöld var ekki lagt fram vegna þess að stjórnarandstaðan lagðist gegn því. Þeim þótti tilboðið bæði lélegt og vanhugsað.

Meðal skilyrða í samningaviðræðunum er samstaða stjórnar og stjórnarandstöðunnar hér á landi. Stjórnarandstaðan var ekki sátt við tilboðið sem varð til þess að það var ekki lagt fyrir erlendu samninganefndirnar.

Samkvæmt heimildum Vísis þá stóð til að gera annað tilboð um helgina en stjórnarandstaðan fékk klukkustund til þess að fara yfir það áður en það átti að leggja það fyrir samninganefndir Hollendinga og Breta. Stjórnarandstaðan sætti sig ekki við það og því var fallið frá að senda tilboðið."

Liggur ríkisstjórninni svona á með að koma okkur á klafann, að þeir geta ekki hamið sig eða farið að þeim samningum sem þeir voru búnir að gera við stjórnarandstöðuna ? Svíður þeim Indriða og Svavari svona sárt niðurlægingin sem þeir urðu fyrir eftir "glæsilegu niðurstöðuna"  ?

Snýst þetta um réttlætingu persóna eða hagsmuni þjóðar ? Þeir semja tilboðin og hinir eiga að stimpla. Er fyrirlitningin stjórnarinnar á dómgreind stjórnarandstöðunnar svona  alger ?

Er þetta fólk bara í lagi ?

"Alþjóðasamfélagið "

Magnús Thoroddsen skrifar skynsamlega um Icesave málið að mínum dómi í Mogga í dag.

 

Grípum niður í grein Magnúsar:

  

….”Mánuðum saman hefir því verið haldið fram af hálfu ríkisstjórnar Íslands að við verðum að greiða Icesave-skuld þessa, ella setji fyrirbæri er hún kallar »alþjóðasamfélagið« oss út af »viðskiptasakramentinu« og hér fari allt í kalda kol, enda sé ekki unnt að ná betri samningum við Breta og Hollendinga en þeim er samninganefnin sáluga hafi marið svo snilldarlega í gegn hinn 6. júní 2009.

 

En bíðum nú við, ef eitthvað er til, annars staðar en í áróðursheimi íslenzku ríkisstjórnarinnar sem heitir »alþjóðasamfélagið«, hlýtur það þá ekki að fara að lögum?

 Verður þá ekki að kanna rækilega hvaða lög það eru sem leggja rígþunga greiðslubyrði á íslenzka skattgreiðendur vegna skulda er einkaaðiljar hafa stofnað til.

Þetta var því miður ekki gert af hálfu ríkisstjórnarinnar (né af fyrri ríkisstjórn) þótt lagaskyldan sé vitanlega grundvallaratriðið í þessu efni. Þetta var að sjálfsögðu skelfileg yfirsjón af hálfu ríkisstjórnarinnar, sem verður að bæta úr. Það er ekki of seint því að hér er um grundvallaratriði að ræða, sem allt annað veltur á.

  Sem betur fer sváfu ekki allir á verðinum í þessu efni eins og ríkisstjórn Íslands. Þeir Lárus Blöndal hæstaréttarlögmaður og Stefán Már Stefánsson prófessor hafa ritað margar greinar um þetta efni (síðar bættist Sigurður Líndal prófessor í þeirra hóp) og birt í Morgunblaðinu þar sem greiðsluskylda Íslendinga er véfengd með skýrum hætti og rökföstum. Í þessu sambandi má t.d. vitna til greina nefndra lögfræðinga í Morgunblaðinu hinn 12., 13., 14. og 15. janúar 2010. Þessir menn eiga skilið þjóðarþakkir fyrir framtak sitt og ósérplægni í þessu máli.

Einnig er rétt að vekja athygli á grein eftir Alain Lipietz, franskan hagfræðing og fyrrverandi þingmann Evrópuþingsins, sem var eftirlitsaðili í bæði skiptin er breytingar voru gerðar á tilskipun Evrópusambandsins um innstæðutryggingar nr. 94/19 EC er birtist í Morgunblaðinu hinn 12. febrúar 2010. Vegna starfa sinna á Evrópuþinginu gerþekkir maður þessi ákvæði og gildissvið reglna Evrópusambandsins um innstæðutryggingar. Þá er og rétt að benda á hvað þeir Sören Wibe, prófessor og fyrrverandi þingmaður á Evrópuþinginu, og Arne Hyttnes, forstjóri Innstæðutryggingasjóðsins norska, hafa um þetta efni að segja (Mbl. 4. og 18. febrúar 2010.) Í greinum þessum ber allt að sama brunni: Lagaheimildir skortir til að leggja greiðslubyrði vegna Icesave-skuldanna á íslenzka ríkið.

 Þessu til frekari áréttingar ber að hafa í huga að hvorki Bretar né Hollendingar hafa þorað að vísa máli þessu til dómstóla til endanlegrar úrlausnar svo sem venja er til þá tveir deila og ekki næst samkomulag þeirra í milli. Og það sem meira er, Evrópusambandið hefir nú sjálft ákveðið að gerbreyta tilskipunum sínum um innstæðutryggingar þar sem núgildandi reglur eru ófullnægjandi á þessu sviði.

Allt segir þetta sína sögu og er málstað Íslands til geysilegs styrks þótt enn daufheyrist ríkisstjórn Íslands við þessum álitum og þrástagist á því að við verðum að taka á okkur sanngjarna greiðslubyrði vegna Icesave-skuldanna. En menn hljóta þá að spyrja sig: Hvar er sanngirnin í þessu máli þegar lagagrundvöllurinn brestur? …..”

  

….”Góðir Íslendingar! Við skulum öll mæta á kjörstað hinn 6. marz nk. og fella - já kolfella - þennan nauðungarsamning um Icesave, rétt eins og forfeður okkar felldu Sambandslagasamninginn árið 1944, og sýna þannig og sanna, gagnvart okkur sjálfum og umheimi öllum, að við eigum ekki þessa ríkisstjórn skilið og neitum alfarið að beygja okkur undir skuldaok nýlendukúgaranna.

  

Þegar þessu þjóðþrifaverki er lokið tjáum við Bretum og Hollendingum að málið hafi nú hlotið þá lýðræðislegu meðferð sem stjórnarskrá hins íslenzka lýðveldis frá 1944 mæli fyrir um. Frekari samningaviðræður séu því þýðingarlausar en ef þessi ríki telji sig eiga einhvern lögvarinn kröfurétt á hendur íslenzka ríkinu vegna Icesave skuli þau sækja þann rétt fyrir dómi.

 

Varnarþing hins íslenzka lýðveldis sé hjá Héraðsdómi Reykjavíkur. “

 

Héðan frá Guðs eigin landi veltir maður fyrir sér hvernig Bretar og Hollendingar hefði gengið fram ef Landsbankinn okkar hefði verið bandarískt félag ? Ætli Gordon Brown hefði beitt hryðjuverkalögum á Sám frænda ? Ætli Obama væri á harðahlaupum eftir Bretum og Hollendingum um að grátbiðja þá um að semja við sig ? Ætli einhverjir bandarískir lögmenn hefðu ekki látið sér heyra með mótbárur um lagarétt eins og framangreindir lögmenn okkar sem vísað er til ?

 

Magnús á þakkir skyldar fyrir það að vekja athygli á klisjunni “alþjóðasamfélagið” sem þeir vinstri menn hafa fundið upp. Sérstaklega hafa kratarnir verið iðnir við að koma því að í áróðri Baugsmiðlanna, að þarna sé átt við Evrópubandalagið sem er um fimmtungur af ríkjum heims.

 

Og þá skulu menn hafa í huga að þessi fimmtungur  er raunverulega gamalt nýlenduveldi Breta, Frakka, Þjóðverja og að einhverju leyti Hollendinga, Belga og Danmerkur. Þessum ríkjum fylgja svo einhverjir tveir tugir leppríkja, sem sitja og standa eins og herraþjóðirnar boða, því þeir halda að þannig fái þeir meiri lán.  Það er hinsvegar að renna upp fyrir Grikkjum, Spánverjum, Írum og fleirum að það verður styttra í hjálpræðinu en þeir vonuðust til. Og nýlenduveldin eru líka hugsanlega að tortíma sjálfum sér innan frá, með vaxandi innflutningi framandi múslímaþjóða sem vinnufafls, þannig að eftir einhverja áratugi getur orðið  spurning um hestaflatölu hreyfilsins sem knýr ferlíkið áfram í dag.

 

Er ekki furðulegt hvernig Íslendingar eru að þeytast um á eftir Bretum og Hollendingum að biðja um að fá að undirgangast drápsskuldbindingar, sem þeim hugsanlega koma ekkert við, vegna þess að annars fáist ekki lán hjá “alþjóðasamfélaginu”  til að borga næsta árs afborganir ?

 

Annars á maður sosum ekki ekki að vera hissa þegar maður lítur yfir liðið sem myndar þingmeirihlutann. En í honum virðist helst aðeins vera ein manneskja vera sem gerir sér grein fyrir því hvar hún er stödd og hvar Íslendingar eru staddir. Og fyrsti stafurinn er ekki Jóhanna. 

 

Skjaldborgin um heimilin er eitthvað sem bíður betri tíma og uppboðsauglýsingum fjölgar dag frá degi. Atvinnuleysi og andflótti vex.  En klisjan um "Alþjóðasamfélagið" er kirjuð þar bæði seint og snemma. 

Sagan öll !

23. feb. 2010 - 17:12 Gunnsteinn Sigurðsson, bæjarstjóri í Kópavogi, hafnar því alfarið að hafa átt frumkvæðið að því að koma upplýsingum um viðskipti Halldórs Jónssonar við Kópavogsbæ í hendur fjölmiðla.

Þetta kemur fram í yfirlýsingu Gunnsteins, sem hann sendir eftir að Gunnar lét að því liggja að upplýsingunum hafi verið lekið í fjölmiðla til að leggja stein í götu hans fyrir prófkjör Sjálfstæðisflokksins síðustu helgi. DV greindi frá því í byrjun þessa mánaðar að Halldór, sem er einn nánasti bandamaður Gunnars, hafi þegið 71 milljón í greiðslur frá Kópavogsbæ á fimm ára tímabili í starfi sínu sem skoðunarmaður bæjarins.

Í yfirlýsingu Gunnsteins segir að bæjarfulltrúi Samfylkingarinnar hafi þann 29. janúar óskað eftir upplýsingum um viðskipti Halldórs og fyrirtæki hans við Kópavogsbæ sex ár aftur í tímann. Hafi þeirri fyrirspurn veirð svarað þann 3. febrúar. Hinn 9. febrúar barst beiðni frá blaðamanni DV um sömu upplýsingar áratug aftur í tímann. Þeirri beiðni var hafnað  þar sem ekki er skylt samkvæmt upplýsingalögum að taka saman gögn vegna almennra fyrirspurna eða vinna úr þeim, heldur veita aðgang að fyrirliggjandi gögnum eða skjölum hjá stjórnsýslu sveitarfélagsins.

Með hliðsjón af því fékk blaðamaðurinn aðgang að þeim upplýsingum sem þegar höfðu verið teknar saman fyrir bæjarfulltrúann og náðu yfir árabilið 2003 til 2008 að báðum árum meðtöldum. Hinn 12. febrúar barst hliðstæð beiðni frá fréttamanni Stöðvar 2 og var henni svarað á sömu leið.Í yfirlýsingunni segir Gunnsteinn jafnframt:„Undirritaður hafði ekki frumkvæði að því að láta fjölmiðlum í té umræddar upplýsingar. Þær voru afhentar í samræmi við upplýsingalög nr. 50/1996 sem kveða á um rétt almennings til aðgangs að opinberum gögnum og skjölum.“

  Aðkoma mín að störfum fyrir Kópavog (Sendi Mogga svipaða grein en þeir birtu hana ekki )

Undirritaður hefur  stundað verkfræðiþjónustu síðan 1962, Starfað mikið fyrir Steypustöðina  og fyrirtæki henni tengd ásamt því að starfa alla tíð á almennum hönnunarmarkaði. Verkefni mín hafa verið fjölbreytt  og listinn orðinn langur yfir þau mannvirki og fyrirtæki  sem ég hef komið að víða um land.

 

Ég varð formaður í Fulltrúaráði Sjálfstæðisflokksins 1986 til bráðabirgða í eitt ár meðan þeir fyndu einhvern skárri sagði Guðni frændi.  Árin urðu ein sautján  og urðu mér dýrmæt  fyrir áhrif frá öllum þeim aragrúa af fólki sem ég kynntist. Ég varð annar af tveimur skoðunarmönnum bæjarreikninga, frá minnihluta og meirihluta,  einhvern tímann á þessum árum, sem felst í álitsgjöf á bæjarreikningunum, ekki fitli með fylgiskjöl eins og Guðríður lætur að  liggja, nú þegar Baugsmiðlarnir virðast beintengdir inní bókhald bæjarins.

 

Á þessum árum fór ég að skrifa í Voga um pólitík og hef haft af því gaman að stíga á tærnar á þeim vinstrimönnum.  Það er stundum eins og það hlaupi í mann einhver stríðnispúki þegar maður fer í slíkt, eitthvert gamalt gen frá gengnum forföður hugsanlega.

 

Árið 1989 bar fundum okkar Gunnars Birgissonar saman þegar ég dekstraði hann til að gefa kost á sér í prófkjör, bara svona í 4. Sæti fannst mér hæfilegt, mér fannst vanta endunýjun á listann . En Gunnar tók stefnuna strax á 1. Sætið. Þá var fjör maður. Eitt sinn man ég að við Gunnar fengum okkur sítrón og vorum að spekúlera í „gömlu götunum“ sem þeir eldri muna. Allar lagnir ónýtar  , vatnsveitan míglek, drulla í gatnastæðinu og allar frárennslislagnir  einsfaldar, þ.e.regnvatnið spúlaði kúknum út á baneitraðar leirurnar. Við teiknuðum upp prófíla í allar göturnar og reiknuðum út kostnaðinn við endurnýjunina. Við fengum okkur svo meira sítrón og þá urðum við fljótt vel mæltir á franska tungu og til varð það sem við nefndum Le.Plan Grande. Upphæðin sem við fengum  út var furðulega lík endanlegum kostnaði nema við gleymdum einhverjum stubbum sem er varla búnir enn. Enn fengum við okkur meira sítrón og nú urðum við bara sammála um að klára þetta helvíti á kjörtímabilinu ef við kæmumst að. Sigurður Geirdal dempaðiþetta í tvö kjörtímabil og þetta er varla búð efti 5 kjörtímabil.

 

En með Gunnari kom maður í fyrsta sinn í bæjarstjórn í lengri tíma sem gat rökrætt við tæknideildina á þeirra tungumáli. Það þurfti enginn að reyna að segja honum sögur af verktakamarkaði, framkvæmdum eða reynslu, þar sem Gunnar var þegar víðfrægur verktaki, formaður verktakasambandsins og meðhöfundur þjóðarsáttarinnar ´samat Einari Oddi og Guðmundi Jaka. Jarðvöðull , sprengjari og doktor við Háskólann og alþekktur kaplaslítari,  sem öllum lagnafyrirtækjum stóð stuggur af.

 

Kosningarnar fóru fram eftir að Gunnar hafði sigrað í prófkjörinu, flokkurinn fékk fimm menn  og  Gunnar komst í bæjarstjórn og flokkurinn í meirihluta með Sigurði Geirdal,  sem var frábær bæjarstjóri  í hálft fimmtánda ár.  Þá var nú ljóta baslið á bænum og langur vegur uppúr forinni. Afganginn þekkja allir.

 

Ég var því búinn að þekkja Sigurð Geirdal í þrjú kjörtímabil þegar ég  hætti  störfum fyrir Steypustöðina 2002 um haust.  Fór þá að leita að nýjum verkefnum og sótti um auglýst sérhæft starf hjá Kópavogskaupstað.  Ég komst í að vera einn tveggja umsækjenda sem hæfastir þóttu en samt númer tvö. Sigurður heitinn Geirdal kallaði mig á fund til sín á aðfangadag 2002 til að skýra mér frá því að ég hefði ekki fengið stöðuna. Honum var sjálfsagt fullkunnugt um mín vistaskipti   og að mig vantaði vinnu.  Hann sagði eftir langar ógleymanlegar samræður um pólitík , og líka kuldans á skrifstofunni því hann hafði gluggann galopinn í frostinu,  að hann skyldi athuga hvort hann gæti útvegað mér eitthvað dútl   á vegum bæjarins.

 

Ég fékk svo kost á eftirlitsstarfi með nýbyggingu norðurálmu MK.,  væntanlega fyrir tilstilli Sigurðar sem sá aumur á mér atvinnulausum. Einnig fékk ég hönnunar og eftirlitsverk með Sambýli við Roðasali sem ég þakka honum líka.Hans mun ég jafnan minnast þegar ég heyri góðs manns getið.

 

Ég hafði mikla unun af þessum störfum og kynntist nýju fólki,  fagmönnum sem og frábærum yfirmönnum á tæknideild bæjarins. Ég leyfi mér að vona að störf mín hafi ekki þótt svo afleit því að þeir fólu mér síðar að taka þátt í ýmsum   hönnunarverkefnum á vegum bæjarins.. Yfirleitt voru  slík verk unnin af teymum hönnuða,  sem önnuðust hver sinn verkþátt. Ég kynntist mörgum fagmönnum,  sem höfðu langa reynslu af  slíkum störfum fyrir Kópavog og var ég skiljanlega mjög hreykinn að fá að starfa með þeim .  Ég gat leitað til bæði erlendra og innlendra verkfræðinga í undirverktöku  hjá mér við þessi störf og hygg ég að margt hafi vel til tekist. Á þessum árum gleymist manni að mestu pólitíkin og hafði maður minni  afskipti af henni um leið og nýir og betri menn  tóku við í flokksstarfinu .Eftir fyrrihluta árs  2007  hef ég engin ný verkefni fengið hjá  Kópavogskaupstað önnur en skoðunarstörfin, þrátt fyrir að Samfylkingin láti að því liggja að ég hafi  Gunnar Birgisson í vasanum og „þiggi“ illa fengnar greiðslur með virðisaukaskatti  frá bænum.   Árið 2008 fór í frágang á ýmsum fyrri verkefnum  sem eins og margir vita standa oft yfir árum saman og ég lélegur rukkari og tapaði sjálfsagt á drættinum. En þá hefur bærinn minn líka grætt tilsvarandi. Siðan er byggingaiðnaður "tot gwesen sein" eins og Gunnar myndi orða það á spariþýsku sinni.

 

Nú er það höfuðglæpur fyrir Gunnar Birgisson og helst  alla, að hafa þekkt mig. Ég er orðinn enn einn leðjuköggullinn sem grýtt er í hann af Samfylkingunni  og vinum hennar í þeirri prófkjörsbaráttu sem Gunnar  stendur enn einu sinni í í Kópavogi.  Söguburðurinn  um þær mundir var mikill að vöxtum og fannst mér ómaklega að Gunnari vegið sem oft áður. Skiljanlega þar sem hann hefur gnæft yfir flesta menn hér í bænum sakir dugnaðar síns og atorku. Það er oftlega að heimskar búrtíkur glefsa  í hælana á slíkum köppum. Og komi þær margar saman geta þær bitið. Ég var vitni að talningunni og get staðfest að ég horfði á blokkirnar koma uppúr kössunum.

 

Auðvitað er Gunnar umdeildur maður og ekki alltaf auðveldur viðfangs. Hann er hinsvegar hreinskiptinn og stálheiðarlegur og gerir alltaf mestar kröfurnar til sjálfs sín. Það voru ófáar snerrurnar sem við tókum á þessum árum og urðum foxillir. En um flest urðum  við oft sammála. Á seinni árum hef ég ekki fallið afturábak af hrifningu yfir sumu sem meirihlutinn hefur gert en látið kyrrt liggja. 

 

Mesta afrek Gunnars og Geirdals fyrir Kópavog, var að leysa fráveituvandmálið sem vinstra liðið gat ekki leyst  á undangegnum kjörtímabilum. Dælustöðin úr Kársnesi í Skerjafjarðarveitu gerði vöxt Kópavogs mögulegan yfir Reykjanesbraut.Þegar þeir Guðmundur og Valþór kvöddu var engin lóð til í bænum og engin í sjónmáli því hvert átti skolpið að renna nema beint í Skítalæk og útá Leirurnar þar sem brunnklukkurnar  og rauðbrystingarnir sáu um hreinsunina eftir bestu getu. En Sunnubrautarfólkið tillífaði gasið í gegnum öndunarfærin. Þetta var eiginlega forsendan fyrir öllu sem á eftir kom. Nú er komin Lonta í Skítalæk, sem heitir víst Fífuhvammslækur, sem drekkti mörgum á sinni tíð.

 

 Mér þótti það  aðeins virkilega leiðinlegt  að mín litla persóna var sótt til þess að ata Gunnar auri í þessu prófkjöri þegar hann berst fyrir pólitísku lífi sínu.  Þetta áhlaup snerti  mig ekki neitt, aðeins fólkið í kringum mig, Til dæmis hana dóttur mína sem var að stíga sín fyrstu skref í pólitík. Mér þykir fyrir því að hafa skaðað allt þetta góða fólk með tilvist minni.

 

En svona er lífið. Maður veit aldrei hvaðan óður eður ölur kemur að eins og Hrafn Oddsson sagði við Gizur frænda minn á Flugmýri.  Og ekkert fæst tekið til baka. Ég hef hreina samvisku því ég hef engan mann  svikið viljandi heldur reynt að vinna mín störf þannig að menn tapi ekki á mér. Mér hefur aldrei verið stefnt til bóta vegna galla á minni hönnun í hálfa öld.( Nei ég fann ekki upp alkalívandamálið !).Það gerir mann nokkuð sáttan við það að hafa verið  „þiggjandi“ af greiðslum fyrir störf sem ráðgjafaverkfræðingur, jafnvel sem annar skoðunarmaður reikninga bæjarins  í næstum þrjátíu ár, þó ég hafi skyndilega ekki  lengur traust mannvitsbrekkunnar Ómars Stefánssonar.  Og ávallt í þennan tíma höfum við skoðunamenn meirihluta og minnihluta verið sammála um meginstef  í minni tíð við lestur ársreikninga samstæðunnar Kópavogs, sem innfelur engan veginn svipaðan aðgang að fylgiskjölum  bókhaldsins, eins og Baugsmiðlarnir hafa nú í skjóli upplýsingalaga. að sögn bæjarstjórans.   

Þetta er eiginlega sagan öll !

 

„ Þetta stappar nærri sturlun."

 

Leiðara Baugstíðinda í dag skrifar Jón Kaldal.

Hann finnur krónunni allt til foráttu:

..."Nú er svo komið að varla er rætt um gjaldmiðil landsins öðruvísi en í félagsskap við orðin bönn og höft. Á Alþingi í gær viðraði til dæmis Ragnheiður Ríkharðsdóttir, þingkona Sjálfstæðisflokksins, þá hugmynd að ef til vill væri orðið tímabært að banna sveitarfélögum að taka lán í annarri mynt en í íslenskum krónum.

Þetta er sá veruleiki sem Íslendingar búa við. Krónan er við svo slaka heilsu að hún lifir ekki á frjálsum markaði, heldur þarf að slá um hana höftum, boðum og bönnum.

Um tvö ár eru liðin frá því gengi krónunnar tók lóðrétta stefnu niður á við. Þegar fallið stöðvaðist höfðu helstu gjaldmiðlar heims hækkað um tugi prósenta gagnvart krónunni. Í febrúar fyrir tveimur árum kostaði til að mynda einn Bandaríkjadollar 66 krónur. Í gær kostaði hann 129 krónur...."

..."Allir fasteignaeigendur hafa mátt þola stórfellt eignatap og auknar álögur, líka þeir sem hafa lifað spart Um þetta er ekki deilt, frekar en að vegna krónunnar þurfa vextir að vera hærri á Íslandi en víðast annars staðar. Engu síður, eftir þær hamfarir sem krónan hefur valdið öllum nema fáeinum spákaupmönnum, lætur stór hópur fólks eins og hún sé ekki vandamál.

Þetta stappar nærri sturlun."

Krónan virðist duga ágætlega til að mæla tap í verðmætum. Hrun á fasteignamarkaði er krónunni að kenna að dómi Jóns. Hefur fasteign eða dollari eitthvað breyst þó að gengi krónunnar hafi fallið ? Hvað hefur breyst síðan 2007 ?

Lausn Jón er að taka upp evru. Á hvaða gengi eiga Íslendingar að skipta ? Fró'legt væri að fá leiðbeiningar frá Baugi um þetta atriði. 

Hvar fáum við svo evrur til að borga flugvirkjum 25 % kauphækkun ?. Og svo flugumferðarstjórum ? Þetta eru stéttir sem miða kjör sín við dollara. Og það má ekki láta flugumferðina stoppa. Við gætum misst yfirráðin yfir Atlantshafinu sem færir okkur svo miklar tekjur að það stendur undir öllum kostnaði við innlenda flugumferðarstjórn. Nei við verðum að ganga að hverjum þeim kröfum sem þessar stéttir setja fram. Hvar fá Grikkir núna evrur til að geta haldið áfram að reka ríkissjóð með halla ?Og svo koma kennarar. Ekki getum við látið kjaradeilur koma niður á saklausum börnunum. Fleiri evrur "a la Greck"  strax !.

 Leiðari Morgunblaðsins er um sama efni:

..."En þegar horft er til spurningarinnar um gjaldmiðilinn eru niðurstöðurnar nokkuð ólíkar, en þó hefur stuðningur við evru minnkað mikið. Rétt um helmingur svarenda var hlynntur því að fá evru sem gjaldmiðil en um 35% þeirra voru því andvíg."

..."Georg Soros varð ofsaríkur á kostnað skattgreiðenda í Bretlandi og Svíþjóð þegar hann veðjaði á móti því að myntsamstarf þessara ríkja við önnur Evrópuríki myndi halda fyrir 18 árum. Hann segist í viðtali við Financial Times hafa núorðið efasemdir um að evran haldi. Hann telur þó að hægt sé að fresta hruni hennar með því að fleyta Grikkjum yfir það versta, enda eru þeir aðeins 2-3% af evrusvæðinu. En þau úrræði dugi ekki til að leysa vandræði Ítalíu, Spánar, Portúgals og Írlands, svo hvað verstu dæmin séu tekin."

..."Og nóbelsverðlaunahafinn Paul Krugman segir að ekki megi kenna einu landi um »evruklúðrið« eins og hann kallar það. »Leiðtogar Evrópu þrýstu á það að tekin yrði upp sameiginleg mynt,« segir Krugman og »létu sem vind um eyrun þjóta aðvaranir um að einmitt það sem nú hefur gerst gæti gerst. Að vísu datt engum, ekki einu sinni Evrópuefasemdarmönnum, í hug að þetta yrði jafn slæmt og það er að verða.«

Og enn segir :

...."Ný skoðanakönnun í Hollandi sýnir að 92% landsmanna vilja kasta evrunni og taka hollenska gyllinið upp á nýjan leik. Og ný skoðanakönnun Paris Match sýnir að 62% Frakka vilja einnig kasta evrunni og taka upp franska frankann á ný. ..."

Ég þekki til í Þýskalandi og fullyrði að evran yrði kosin frá með yfirburðum ef þeir bara fengju að greiða atkvæði um það. Þeir eru nefnilega búnir að fá nóg af því að burðast með þessi ruslararíki með sér. Þeim finnst nóg komið. 

Og þá veltir maður fyrir sér um hvað íslensk stjórnmál snúast yfirleitt ? Erum við að einbeita okkur að lausn vandamála dagslegs lífs ? Lifum við í nútímanum eða einhverri framtíð næstu áratuga ? Erum við ekki með rándýra samninga í gangi um framtíðarmúsík sem snúast um myntbreytingu ?

Á Davíðstímanum höfðum við frelsi til að nota hvaða mynt sem var . Við gátum geymt okkar fé í evrum í íslenskum bönkum, við gátum tekið lán í evrum. Við gátum allt en gerðum minnst af því sem skynsamlegt var, Nú þarf snjallan evrópusinnaðan krataþingmann eins og

„Ragnheiður Ríkharðsdóttir, þingkona Sjálfstæðisflokksins,"til að fá „ þá hugmynd að ef til vill væri orðið tímabært að banna sveitarfélögum að taka lán í annarri mynt en í íslenskum krónum. „

Nú tek ég undir með Jóni Kaldal:

„ Þetta stappar nærri sturlun."